Populacja MBA z katakumb środkowego Donu została zastąpiona genetycznie odrębną populacją LBA ze Srubnej. Scytowie podzielili się na cztery klastry genetyczne zbliżone do współczesnych Europejczyków. Scytowie z okresu IA wywodzą 90–95% swojego pochodzenia od stepowych populacji z okresu BA. Pochodzenie ze wschodniej Syberii/Azji stanowi u większości Scytów niewielką część, poniżej 10%. Wczesni Scy_South nie mają pochodzenia stepowego BA, ale ponad 50% ich pochodzenia ma źródła południowe, takie jak anatolijskie. Nie ma bezpośredniej ciągłości genetycznej od środkowego Donu BA do Scytów IA. Klasyczni Scytowie mają więcej wspólnych alleli z zachodnim/bałtyckim BA niż z irańskim/środkowoazjatyckim. Scyci są genetycznie odrębni od Sarmatów pomimo kulturowego nakładania się. Scyci ze środkowego Donu tworzą patriarchalny klan R1a o wysokim stopniu endogamii i pokrewieństwa. Elitarni Scyci Dev1 i DS93 są blisko spokrewnieni w obrębie klanu. Przewiduje się, że Scyci mieli głównie brązowe/blond włosy i niebieskie oczy, co odpowiada opisom Herodota. Scytom brakuje wariantów odpowiedzialnych za tolerancję laktozy i nietolerancję alkoholu. Wariant HFE odpowiedzialny za hemochromatozę u Scytów pasuje do diety mięsnej i brązowej karnacji. Mutacja ALDOB p.Ala150Pro odpowiedzialna za nietolerancję fruktozy powstała u Scytów około I tysiąclecia p.n.e. Dziedzictwo genetyczne Scytów jest najsilniejsze we współczesnych populacjach wschodniobałtyckich i północno-zachodnich rosyjskich.