Człowiek pekiński to podgatunek Homo erectus pekinensis, który żył w Zhoukoudian w Chinach w okresie od 800 000 do 230 000 lat temu. Skamieniałości obejmują 40 osobników o krępych, długich i niskich czaszkach, pogrubionych kościach oraz grzbietach strzałkowych. Średnia objętość mózgu wynosiła 1029 cm³, co mieści się w zakresie wartości dla współczesnych ludzi. Twarz była wysunięta do przodu, z szerokimi oczodołami, mocnymi szczękami bez podbródka oraz dużymi zębami w kształcie łopatek, co łączy go z współczesnymi Mongoloidami. Średni wzrost wynosił 150 cm na północnych szerokościach geograficznych. Używał narzędzi kamiennych, w tym siekier, odłupków i skrobaków, prawdopodobnie kontrolował ogień i polował na dużą zwierzynę. Potwierdzał teorię „Out-of-Asia” jako bezpośredni przodek człowieka, który ewoluował lokalnie w Chinach. Weidenreich argumentował za ewolucją policentryczną, uznając człowieka pekińskiego za przodka rasy mongoloidalnej. Chińscy naukowcy twierdzą, że ciągłość rasowa wynika z hybrydyzacji z przodkami współczesnych ludzi. Kontrastuje to z konsensusem „Out-of-Africa”, który postrzega człowieka pekińskiego jako azjatycką odnogę lub relikt. Siekacze w kształcie łopatek i inne cechy utrzymują się u współczesnych mieszkańców Azji Wschodniej. Skamieniałości zaginęły w 1941 roku podczas wojny chińsko-japońskiej, prawdopodobnie zatonęły lub zostały zmielone na lekarstwa. Na stanowisku znaleziono ponad 100 000 narzędzi kamiennych i kości zwierzęcych pochodzących ze środowiska stepowo-leśnego. Czaszki H. erectus z północnych Chin są węższe niż w innych regionach, co sugeruje lokalną zmienność lub specjację. Krzyżowały się one z denisowczykami i neandertalczykami, przekazując geny ludom poza Afryką. Propaganda z czasów Mao okrzyknęła człowieka pekińskiego przodkiem Chińczyków, promując marksizm zamiast przesądów.