Dynastia Xia datowana jest na okres około 2070–1600 r. p.n.e. Jest to najstarsza dynastia w chińskiej historiografii, opisana w dziełach „Zapiski historyka” i „Kroniki bambusowe”. Jej istnienie nie zostało potwierdzone przez archeologię i uznaje się ją za półlegendarną. Założycielem dynastii był Wielki Yu, który przejął tron po Shunie. Chińscy archeolodzy łączą ją z kulturą Erlitou. Zagraniczni badacze odrzucają to powiązanie ze względu na brak pisemnych źródeł. Do weryfikacji potrzebne są dalsze wykopaliska. Tradycyjne daty wahają się od 2205–1766 r. p.n.e. do 1989–1558 r. p.n.e. Współczesny chiński projekt ustala daty na 2070–1600 r. p.n.e. Władcy przedstawiani są jako moralne wzory mądrości i pracowitości. Koncepcja wywodzi się z konfucjańskiego Mandatu Niebios z okresu Wschodniej Zhou. Era Xia idealizowana jest jako złoty wiek dla władców. Ostatni król, Jie, był tyranem obalonym przez buntowników z dynastii Shang. Lista 17 królów obejmuje Yu, Qi, Tai Kang, aż do Jie. Łączny czas panowania wynosi około 471 lat. Używane są imiona pośmiertne, takie jak Shi Hao. Niektóre imiona mają przedrostek Xia, np. Xia Yu.