Wczesne mumie z Tarimu, datowane na lata 2100–1700 p.n.e., wykazują 72% pochodzenia ANE z Afontowej Góry oraz 28% pochodzenia ze starożytnej Azji Północno-Wschodniej. Stanowią one najlepszy holoceniczny wskaźnik dla przedpasterskich łowców-zbieraczy ANE z Syberii. W najwcześniejszej grupie nie wykryto żadnego pochodzenia ze stepów zachodnich, kultury Afanasjewo, Andronowo ani BMAC. Genetycznie izolowana lokalna populacja przyjęła pasterstwo bez genów migrantów. Cechy fizyczne proto-europoidalne z rudymi, blond i brązowymi włosami oraz rysami kaukaskimi. Kraniometria tworzy odrębną grupę, oddzieloną od pasterskich ludów stepowych, BMAC czy Azjatów wschodnich. Mumie z Xiaohe wykazują 92% mężczyzn z Y-DNA R1a1a-M198, powszechnym w Indiach i Europie Wschodniej. mtDNA obejmuje zachodnio-eurazjatyckie H, K, U5, U7 oraz wschodnio-syberyjskie C4, C5. Zachodnia część Tarimu z późnej epoki brązu wykazuje pochodzenie Sintashta-Andronovo z 12% udziałem Tarim_EMBA. Mumie ze wschodniej części z epoki żelaza obejmują pierwsze pojawienia się mongoloidów obok europoidów. Brak wpływu stepowego na wczesny Tarim pomimo podobieństw artefaktów. Tarim_EMBA najbliższe łowcom-zbieraczom z Ałtaju z środkowego holocenu. Wśród mieszkańców Azji Środkowej współczesni Tadżykowie wykazują największe pokrewieństwo z Tarim_EMBA. Rouzhi i Tocharowie są powiązani z typami kaukaskimi wkraczającymi do Tarimu. Pierwsi osadnicy przez pierwsze 1000 lat po 2000 r. p.n.e. byli wyłącznie kaukaskiego typu. Mieszkańcy Azji Wschodniej pojawili się we wschodniej części Tarimu dopiero około 3000 lat temu. Mumie wykazują zaawansowane tkaniny skośne w stylu europejskim oraz tatuaże. Y-DNA R1b-PH155 w niektórych wczesnych próbkach. Późna epoka brązu to prawie wyłącznie haplogrupa Y-R-M17.