Słowo „Čьrtъ” oznacza złego demona we wszystkich językach słowiańskich i wywodzi się od praindoeuropejskiego *(s)ker- „ciąć, skracać”. Demony wyobrażano sobie jako niskie, garbate, kulawych lub o asymetrycznej budowie ciała. „Běsъ” oznacza szalejącego demona i wywodzi się z bałto-słowiańskiego rdzenia oznaczającego „strach, przerażenie”. Słowo „Diabeł” zostało zapożyczone do języka polskiego ze staro-czeskiego „diábel”, będącego adaptacją łacińskiego „diabolus”. Duchy z czasów przedchrześcijańskich zostały włączone do chrześcijańskiej koncepcji diabła. Čьrtъ to prawdopodobnie starszy eufemizm, podobny do słowa kusy, oznaczającego „krótko ogonasty”. Słowo Bies zachowało się w folklorze i nazwach miejscowych, takich jak Bieszczady. Słowo Licho ewoluowało od znaczenia „dziwny, bezwartościowy” do eufemizmu oznaczającego diabła. Języki słowiańskie zachowały indoeuropejskie terminy dotyczące demonów pomimo chrześcijańskiej nakładki. Čert-ti oznacza „przeciąć” w staro-rosyjskim. W językach południowosłowiańskich nie występuje słowo čьrtъ, z wyjątkiem słoweńskiego črt, oznaczającego „nienawiść”.