Winters błędnie zacytował wyniki Naidoo i in., wskazujące na obecność R1b-M343 u 81 spośród 157 białych mieszkańców RPA w porównaniu z zaledwie 3 spośród 183 przedstawicieli ludów Khoisan. Częstotliwości R1*-M173 podane przez Coia i in. ograniczają się do plemion północnego Kamerunu i nie są powszechne w całej Afryce. Winters błędnie twierdził, że R1b1* występuje u Pigmejów w 1–25% przypadków, podczas gdy Berniell-Lee i in. stwierdzili obecność tego haplotypu tylko u dwóch spośród 55 badanych osób. Haplotypy z prawej gałęzi R1b1* w Gabonie/Kamerunie mają wiek 3525 ± 530 lat od wspólnego przodka. Haplotypy R1b1* z gałęzi lewej mają wiek 2775 ± 495 lat, co wskazuje na migrację do regionu w I-II tysiącleciu p.n.e. Haplogrupa R powstała 26 000 lat temu w Azji Środkowej i południowej Syberii. Starożytne DNA haplogrupy R wydobyte w południowej Syberii datuje się na 24 000 lat. Winters wymyślił teorię Klyosova, twierdząc, że jasnoskórzy Europejczycy powrócili do Afryki. Neandertalczycy żyli 350 000–24 500 lat temu w Europie i na Bliskim Wschodzie, a w Afryce nie znaleziono żadnych ich skamieniałości. Badania genetyczne potwierdzają, że neandertalczycy przekazali DNA Eurazjatom, ale nie Afrykanom. Nie ma dowodów na to, że neandertalczycy pochodzili z Afryki lub powrócili do niej z Maroka. Brak danych wskazujących, że Afrykanie z regionu subsaharyjskiego przenieśli chromosom Y C6 do Europy. Brak dowodów archeologicznych na to, że neandertalczycy krzyżowali się z Afrykanami. Cro-Magnonowie nie byli Buszmenami/Khoisanami, co wynika ze słabego odniesienia z 1915 roku. Starożytni Europejczycy, tacy jak Loschbour, nie posiadali allelu SLC24A5 odpowiedzialnego za rozjaśnienie skóry. Artykuł Wintersa przeszedł obok redaktora z powodu niepopartych wymysłów i błędnych cytatów.