U różnych osób poziom mowy wewnętrznej waha się od nieustannego obecności do całkowitego braku. Termin „anendofazja” określa całkowity brak doświadczenia mowy wewnętrznej. Niski poziom mowy wewnętrznej wiąże się z gorszymi wynikami w zakresie werbalnej pamięci roboczej. Osoby cierpiące na anendofazję mają większe trudności z rozpoznawaniem rymów na podstawie obrazów. Zmiana zadań nie wykazuje związku z poziomem mowy wewnętrznej. Anendofazja, podobnie jak afantazja i synestezja, charakteryzuje się ogromną różnorodnością doświadczeń. Badania potwierdzają deficyty behawioralne związane z brakiem mowy wewnętrznej. Ludzkie doświadczenia fenomenalne stanowią rozległą, niezbadaną przestrzeń.