Niektórzy ludzie nie posiadają wewnętrznego monologu, co określa się mianem anendofazji. Anendofazja utrudnia zapamiętywanie słów o podobnej wymowie. Anendofazja utrudnia rozpoznawanie rymów na podstawie obrazków. Wewnętrzny głos pomaga w mentalnym powtarzaniu słów w celu ich zapamiętania. Nie odnotowano różnic w przełączaniu się między zadaniami między grupami. Nie odnotowano różnic w rozróżnianiu podobnych figur. Osoby cierpiące na anendofazję stosują alternatywne strategie, takie jak stukanie palcami. Różnice nie są zauważalne w codziennej rozmowie. Wewnętrzny głos wspomaga terapię poznawczo-behawioralną. Osoby z anendofazją myślą obrazami lub w sposób niewerbalny. W badaniu wzięło udział 100 uczestników podzielonych według siły wewnętrznego głosu. Pierwsze badanie dotyczące konsekwencji anendofazji. Osoby z anendofazją opisują myślenie jako wymagające wysiłku tłumaczenie na słowa. Mózg osób z anendofazją przypomina cichy komputer. Konieczne są dalsze badania nad wpływem terapii.