Ada Lovelace napisała pierwszy algorytm komputerowy. Grace Hopper wynalazła pierwszy kompilator. Do czasów II wojny światowej programowanie było zajęciem głównie kobiecym. „Komputery z Harvardu” to kobiety, które zarabiały mniej niż pracownice fabryczne zajmujące się katalogowaniem gwiazd. Kobiety klasyfikowały gwiazdy w tempie trzech na minutę. Czarne kobiety pracujące jako komputerki w NACA, poddane segregacji, pracowały ciężej, nie otrzymując awansów. Programistkami ENIAC było sześć kobiet, które rozumiały sprzęt komputerowy, ale nie otrzymały za to uznania. Do 1943 roku prawie wszystkie komputerki były kobietami ze względu na cechy związane z cierpliwością. Kobiety wynalazły prekursorów języka COBOL i zoptymalizowały programy. Odsetek kobiet osiągnął szczyt na poziomie 37% absolwentów informatyki w 1984 roku, a następnie spadł. Nie ma jednoznacznych wyjaśnień dotyczących dysproporcji płci w drugiej połowie XX wieku. Kobiety zajmowały się balistyką i kryptografią, ale ich rola była minimalizowana. Testy umiejętności po II wojnie światowej spowodowały, że zatrudnienie przesunęło się w stronę mężczyzn z dziedziny, w której kobiety stanowiły ponad 50%. Czarne kobiety w Langley, w przeciwieństwie do białych, powtarzały zaliczone kursy uniwersyteckie. Kobiety zgłaszały się na ochotniczki do bezpłatnej pracy przy obliczeniach. Po latach 60. programowanie stało się domeną mężczyzn.