Czaszka Pintubi-1, pochodząca z XIX wieku i należąca do członka plemienia Pintubi, wykazuje wyraźne archaiczne cechy pomimo stosunkowo niedawnego wieku. Czaszka charakteryzuje się niskim sklepieniem, grzbietem strzałkowym, wyrostkiem nadoczodołowym, wyrostkiem potylicznym oraz wysuniętą szczęką, podobnie jak u Homo erectus. Pod względem proporcji i konturów przypomina Homo erectus soloensis z Ngandong na Jawie. Masywne, zużyte zęby trzonowe i podniebienie odpowiadają archaicznym hominidom, znacznie przewyższając normy europejskie. Skamieniałości z Kow Swamp wykazują podobne cechy przypominające Homo erectus, utrzymujące się do 20–30 000 lat temu. Późny Homo erectus przetrwał na Jawie do 30 000 lat temu, nakładając się na okres występowania Homo sapiens. Dowody z Australii przesuwają datę przybycia ludzi na 100–200 000 lat temu poprzez morską wędrówkę azjatyckiego Homo erectus. Najstarsze linie mtDNA prowadzą do Azji i Australii, a nie do Afryki. Ewolucja wieloregionalna wyjaśnia australijską ciągłość od indonezyjskich archaików, takich jak Człowiek z Jawy. Teoria „Out of Africa” nie wyjaśnia osadnictwa w Australii sprzed 100 000 lat. Obecni Aborygeni sporadycznie zachowują archaiczne cechy z Kow Swamp. Wrażliwość rasowa sprawiła, że wcześniej odrzucano solidne australijskie skamieniałości jako zdeformowane. Kultura Pintubi to niezmieniona forma życia z epoki kamienia łupanego, która przetrwała do lat 60. XX wieku. Podobieństwa czaszek łączą się z późnopleistocenicznymi azjatyckimi hominidami o solidnej budowie. Żadna patologia ani deformacja nie wyjaśnia archaicznej morfologii. Różnorodność Homo sapiens obejmuje elementy odziedziczone po archaicznych azjatyckich przodkach.