Naukowcy odtworzyli budowę szkieletu denisowczyków na podstawie wzorców metylacji starożytnego DNA. Denisowczycy przypominali neandertalczyków pod względem opadającego czoła, długiej twarzy i szerokiej miednicy. Mieli szersze czaszki niż współcześni ludzie czy neandertalczycy. Charakteryzowali się dłuższymi łukami zębowymi i brakiem podbródka. Denisowczyków, współczesnych ludzi i neandertalczyków odróżnia 56 cech anatomicznych, z czego 34 dotyczą czaszki. Metoda ta pozwoliła dokładnie przewidzieć 85% różnic w cechach neandertalczyków i szympansów. Prognoza idealnie pasowała do nowo odkrytej szczęki denisowczyka. Aż 6% DNA denisowczyków zachowało się u Melanezyjczyków i australijskich Aborygenów. DNA denisowczyków pomaga Tybetańczykom w adaptacji do życia na dużych wysokościach. DNA denisowczyków zwiększa tolerancję Inuitów na zimno. Denisowczycy żyli na Syberii i w Azji Wschodniej do 50 000 lat temu. Współcześni ludzie różnią się od wymarłych denisowczyków i neandertalczyków unikalnymi cechami.