Genom Rickettsia felis zrekonstruowano na podstawie kości skroniowej 7-letniego chłopca z plemienia San znalezionej w Ballito Bay. Po raz pierwszy wykryto DNA starożytnego patogenu u łowcy-zbieracza z południowej Afryki. Patogen przedostał się wraz z pchłą i wywołuje riketsjozy podobne do tyfusu, których śmiertelność sięga 19%. Choroby te zabijały 70% dawnych ludzi przed osiągnięciem dorosłości. Łowcy-zbieracze rozmnażali się w wieku 13–14 lat z powodu ogromnej śmiertelności dzieci spowodowanej patogenami. 70% chorób ludzkich ma charakter zoonotyczny i pochodzi od zwierząt, takich jak pchły i kleszcze. Rickettsia felis występowała 2000 lat temu wśród nieuprawiających roli San z epoki kamienia łupanego. Podważa to pogląd, że choroby pojawiły się dopiero w neolitycznej erze rolniczej. Genom chłopca z Ballito datuje rozdzielenie się współczesnych ludzi od ich archaicznych przodków na 350 000–260 000 lat temu. Przodkowie ludu San mieli nietolerancję laktozy i nie posiadali genetycznej odporności na malarię wywoływaną przez Plasmodium vivax. Patogeny rozprzestrzeniły się globalnie z Afryki wraz z ludźmi 60 000 lat temu. Osady i ciepło niszczą starożytne DNA z Afryki; rzadkie zachowanie tego materiału w tym miejscu wynika z pochówku na piaszczystej plaży. Pozostałości po sekwencjonowaniu metodą shotgun ujawniły DNA patogenów innych niż ludzkie. Zespół Rifkina wzywa do zbadania wpływu starożytnych chorób odzwierzęcych na długowieczność i zachowanie ludzi. Podobne gatunki riketsji powodowały śmiertelność na poziomie 4–66% przed pojawieniem się antybiotyków. Chłopiec z plemienia San, należący do linii Khoe-San, polował za pomocą zatrutych strzał i żywił się skorupiakami.