Kultura lengielska rozciągała się w Europie Środkowej w latach 5000–4000 p.n.e., a jej centrum znajdowało się w dolinie środkowego Dunaju. Poprzedzała ją kultura ceramiki linearnej, a następowały po niej kultury dzbanów lejkowatych i Baden. Charakteryzowała się rolnictwem opartym na hodowli bydła, świń i owiec oraz kóz, a także polowaniami na dziką zwierzynę. Osady składały się z niewielkich domów i trapezowych domów długich, niekiedy otoczonych rowami obronnymi. Uprawiano wydobycie krzemienia, gdzie kobiety wykonywały ciężką pracę, co powodowało zapalenie stawów i uszkodzenia kręgów. Chowano zgiętych w cmentarzach bez preferencji strony. Używano miedzianych koralików i wstążek, co sygnalizowało początek chalkolitu. Według archeogenetyki nie wykazywano indoeuropejskiego pochodzenia stepowego. Posiadali haplogrupy Y: H, H-P96, I2a2a-S6635, I2a1a1b-S21825, G2a2a1-PF3148, J2a1a2b-Z6055, C1a2-V86, E1b1b1a1b1-L618. Posiadali mtDNA U8b1a2b, N1a1a, T2b, H, H44, J1c, W1. ADMIXTURE wykazało pochodzenie w 85–98% od wczesnych europejskich rolników, w 4–12% od zachodnich łowców-zbieraczy oraz w 0–3% od zachodnich pasterzy stepowych. Kultury te pokrywały się z kulturami ceramiki z Tiszy i ceramiki zdobionej ornamentami. Ceramika znaleziona na terenie Węgier, Czech, Słowacji, Austrii, Polski i Słowenii. Wpłynęła na kulturę sopocką w Chorwacji i na Węgrzech. Powiązana z austriacką/morawską ceramiką malowaną oraz podgrupami Aichbühl, Jordanów, Schussenried i Gatersleben.