Model odtwarza rozmiary mózgów i ciał siedmiu gatunków homininów w skali australopiteków. Rozwój mózgu wynika wyłącznie z dodatniej współzmienności społeczno-genetycznej z liczbą pęcherzyków jajnikowych występujących w późniejszym etapie rozwoju. Nie występuje bezpośrednia selekcja dotycząca wielkości mózgu, rozmiarów ciała ani poziomu umiejętności. Bezpośrednia selekcja dotyczy wyłącznie liczby pęcherzyków jajnikowych, która maleje wraz z wiekiem. Trudne warunki ekologiczne i kumulacyjna kultura generują tę współzmienność poprzez zmianę wyzwań związanych z pozyskiwaniem energii oraz korzyści płynących z uczenia się. Społeczne wyścigi zbrojeń nie prowadzą do ewolucji mózgów wielkości ludzkich ze względu na koszty metaboliczne. Współpraca nie sprzyja wzrostowi mózgu, ponieważ jednostki polegają na partnerach. Sam rozwój kieruje wysoką allometrią mózgu i ciała w warunkach sapiens, ale rzadko osiąga rozmiary homininów bez ewolucji. Ewolucja ortogonalna względem selekcji bezpośredniej – zdolność do ewolucji spada do zera. Genotypy przodków dyktują wyniki ewolucyjne poprzez trwałe ograniczenia filogenetyczne. Liczba pęcherzyków jajnikowych ewoluuje w kierunku późniejszego początku cyklu z wyższą płodnością w wieku dorosłym. Wielkość ciała ewoluuje w kierunku wolniejszego wzrostu do większej masy dorosłej z wieloma skokami. Umiejętności dorosłych rozszerzają się z 2 TB do 4 TB poprzez uczenie się. Koszty metaboliczne mózgu wpływają na współzmienność, ale nie na bezpośrednią sprawność. Wielkość populacji rośnie wraz z wielkością mózgu. Społeczno-genetyczna współzmienność rozprzestrzenia się rozwojowo, kierując selekcję płodności na wzrost mózgu. Słabo malejące zyski z uczenia się wynikające z kultury umożliwiają mózgi na skalę ludzką. Gwałtowny wzrost wyzwań ekologicznych wyzwala plastyczny skok wielkości mózgu w kierunku habilis. EQ ewoluuje z 4x do 6x oczekiwanej dla wielkości ciała.