Osoby spoza Afryki wykazują jedno zdarzenie domieszki neandertalskiej bez dodatkowego impulsu pochodzącego z Azji Wschodniej. Średnia długość fragmentów neandertalskich u mieszkańców Azji Wschodniej wynosi 88 kb, podczas gdy u mieszkańców Bliskiego Wschodu – 66 kb. Mieszkańcy Azji Wschodniej posiadają o 32% więcej sekwencji neandertalskich niż mieszkańcy zachodniej Eurazji, co wynika z większej częstotliwości występowania fragmentów. Mieszkańcy zachodniej Eurazji rozcieńczyli swoje pochodzenie neandertalskie poprzez domieszkę z mało archaicznymi, bazalnymi mieszkańcami Eurazji. Dłuższe fragmenty u mieszkańców Azji Wschodniej odzwierciedlają wolniejszy rozpad rekombinacji wynikający z dłuższych czasów pokoleniowych. Mieszkańcy zachodniej Eurazji zgromadzili o 1,09% więcej alleli pochodnych niż mieszkańcy Azji Wschodniej od czasu wyjścia z Afryki. Widmo mutacji koreluje z długościami fragmentów, co pokrywa się z wynikami badań genealogicznych dotyczących wpływu wieku rodziców. Mieszkańcy Azji Wschodniej wykazują wyższy stosunek mutacji X do autosomów, co wskazuje na stosunkowo starszych ojców. Amerykanie wykazują podwyższony poziom mutacji C>G związanych z wiekiem matki przy podobnych długościach fragmentów. Różnice międzypokoleniowe wyjaśniają ponad połowę zmienności spektrum mutacji u ludzi, w tym nadmiar TCC>TTC u mieszkańców zachodniej Eurazji. Starożytne genomy potwierdzają, że dłuższe fragmenty są bliższe czasowi mieszania się populacji. Mapy rekombinacji wykluczają różnice w krajobrazie jako przyczynę. Nakładanie się fragmentów wschód-zachód obejmuje 53–56% sekwencji archaicznej, co wyklucza prywatne mieszanki. Symulacje potwierdzają, że pojedynczy impuls lepiej pasuje do danych niż podwójny impuls. Różnice odpowiadają 100–370 dodatkowym pokoleniom u mieszkańców zachodniej Eurazji, przy założeniu 29-letniej linii bazowej.