Człowiek z Tianyuan żył 39 000–42 000 lat temu w pobliżu Pekinu. Reprezentuje najwcześniejszą linię rodową wschodniej Eurazji, będącą przodkiem mieszkańców Azji Wschodniej, Azji Południowo-Wschodniej, Syberii oraz rdzennych Amerykanów. Genetycznie oddzielił się od europejskich przodków przed 40 000 lat. Należy do haplogrupy B mtDNA i chromosomu Y K2b. Nie posiada cech żuchwy podobnych do neandertalczyków, charakterystycznych dla archaicznych mieszkańców zachodniej Eurazji. Wykazuje morfologię południową równikową, typową dla kolonizatorów z regionu Azji i Pacyfiku. Dieta bogata w ryby słodkowodne. Linia Tianyuan jest bazowa dla współczesnych mieszkańców Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej, ale nie jest ich bezpośrednim przodkiem. Tianyuan modelowany jako 61% południowo-wschodnioazjatycki podobny do Onge plus 39% głęboko wschodnio-eurazjatycki z syberyjskiego IUP. Wykazuje najwyższy poziom pochodzenia od denisowczyków wśród mieszkańców wschodniej Eurazji. Dzieli nadmiar alleli z GoyetQ116-1 z Belgii ze względu na wspólne pochodzenie z IUP. Klaster Tianyuan był szeroko rozpowszechniony w paleolitycznej Azji Północno-Wschodniej, ale został zastąpiony przez starożytnych mieszkańców północno-wschodniej Azji podczas ostatniego maksimum glacjalnego. Brakuje mu pochodnego allelu EDAR obecnego u późniejszych mieszkańców północno-wschodniej Azji. Stanowi 21–24% starożytnych mieszkańców Azji Wschodniej obok 76–79% pochodzenia związanego z Onge. Pochodzenie podobne do Tianyuan stanowi 29–50% starożytnych mieszkańców północnej Eurazji. Człowiek z Salkhit w Mongolii wywodzi się w 75% z pochodzenia podobnego do Tianyuan. Niski przepływ genów Tianyuan do Rosjan z Sungir z górnego paleolitu. Podstawowe pochodzenie wschodnioazjatyckie z Tianyuan zasiedliło Azję Południowo-Wschodnią przed ekspansją ludów austroazjatyckich/austronzyjskich. Ma więcej wspólnych alleli z rdzennymi Amerykanami z plemion Surui, Karitiana i Chane niż z innymi rdzennymi Amerykanami.