Skamieniałości Meganthropusa z plejstocenu na Jawie obejmują potężne szczęki i czaszki większe niż u goryli. Wysokość szczęki Sangiran 6 odpowiada wymiarom goryla, ale w przeciwieństwie do małp człekokształtnych jej najwyższy punkt znajduje się na poziomie pierwszego zęba trzonowego. Weidenreich oszacował, że Meganthropus miał 2,4 m wzrostu i ważył 180–270 kg. Badania zębów przeprowadzone w 2019 r. potwierdzają, że jest to odrębny rodzaj z rodziny ponginów, a nie Homo czy Pongo. Najbliżej spokrewniony z miocenicznym Lufengpithecusem. Skamieniałości datowane na 1,4–0,9 mln lat wykazują cechy krępe wykraczające poza zakres H. erectus. Czaszka Sangiran 31 ma podwójny grzebień strzałkowy i pojemność 800–1000 cm³, co wykracza poza zakres H. erectus. Niektóre okazy wykazują użycie narzędzi, podobnie jak H. erectus. Taksonomia jest przedmiotem dyskusji jako podgatunek H. erectus lub australopitek, ale te teorie zostały odrzucone. Kaifu i in. konserwatywnie przypisują go do prymitywnego H. erectus. Tyler argumentuje, że jest to odrębny gatunek ze względu na prymitywność i małą pojemność czaszki. Rekonstrukcja Krantza budzi wątpliwości, ponieważ przedstawia on gigantycznego H. habilis. Gigantyzm wyspowy łączy go z Gigantopithecus. Na podstawie nielicznych znalezisk możliwe jest stworzenie zgrupowania parafiletycznego. Pithecanthropus dubius jest młodszym synonimem. Status nie-hominina potwierdza hipotezę o tajemniczej małpie.