Popiersie ze stopu miedzi o wysokości 46,5 cm, pochodzące z Hawary w Fajum, z okresu Średniego Państwa, XII dynastii. Głowa i tułów odlane razem metodą odlewu pustego, o grubości ścianek do 1 cm. Wgłębiony pierścień 3,5–4,5 cm poniżej, służący do osadzenia w dolnej części tułowia. Ramiona odlane osobno, zamocowane za pomocą trzpieni w rowkach na ramionach; fragment prawego ramienia pozostał na miejscu. Wgłębiona krawędź wokół głowy utrzymuje odlaną oddzielnie metodą traconego wosku królewską chustę. Oczy inkrustowane rogowym kryształem, brakuje lewej źrenicy, prawa źrenica pomalowana na czarno. Skronie inkrustowane paskami srebra lub elektrum, prawa częściowo nienaruszona. Sutki inkrustowane, prawy zachowany, lewy brakuje. Srebrne nity mocują blachę nad resztkami popiersia na tułowiu i plecach. Pęknięcia odlewu wskazują na trudności związane z obróbką grubego metalu we wczesnym okresie. Nakrycie głowy jest głęboko spękane; prawy dolny klapek został ponownie przymocowany, lewy zaginął. Uraeus odlany osobno, inkrustowany złotem z granatowym okiem; kaptur miał siedem złotych inkrustacji. Amenemhat III przekształcił bagna w Fajum, zbudował piramidy w Dahszurze i Hawarze. Popiersie prawdopodobnie pochodzi z zestawu grobowego z Hawary, pochowanego w okresie hiksosów. Przedstawia centralną postać grupy wraz z małżonką, prawdopodobnie z drewnianym rdzeniem pokrytym metalem szlachetnym. Przedstawia starzejącego się króla z zapadniętymi policzkami, co oddaje bezpośredni realizm psychologiczny. Uosabia styl końca dynastii – absolutnego monarchy obiecującego ochronę.