Haplogrupy Y wskazują na młodsze TMRCA niż mtDNA, co sugeruje selekcję kierunkową i zastąpienie. Afrykańskie mtDNA typu L oraz dominujące haplogrupy Y praktycznie nie występują w Eurazji poza obszarami objętymi niedawnymi migracjami. Model wielości populacji archaicznych lepiej wyjaśnia dane niż teoria niedawnego wyjścia z Afryki. Całkowita izolacja między populacjami afrykańskimi a eurazjatyckimi trwająca ponad 1,5 miliona lat jest niezwykle mało prawdopodobna. Przepływ genów z Afryki do Eurazji był minimalny poza Bliskim Wschodem. Genomy z górnego paleolitu w pobliżu Afryki zostały w dużej mierze zastąpione, nie pozostawiając śladu. Domieszka neandertalska wyjaśnia, dlaczego Eurazjaci są bliżsi neandertalczykom niż Afrykanie z plemienia Joruba. Oczekuje się, że Afrykanie wschodni nie będą mieli DNA neandertalczyków, jeśli model „Out-of-Africa” się potwierdzi. Afrykańska podstruktura jest niewystarczająca, aby wyjaśnić sygnały neandertalskie u wszystkich osób spoza Afryki. Model „Multi-Regional Long Standing Admixture” wyjaśnia zmniejszenie zmienności pochodzącej z Afryki. mtDNA rozprzestrzenia się wraz z kulturą, podczas gdy haplogrupy Y rozprzestrzeniają się wraz z technologią. Khoisan, Pigmeje i inne grupy afrykańskie reprezentują odrębne archaiczne linie rodowe. Homo sapiens wyłonił się z mieszania się mieszkańców Afryki Południowej o niskim stopniu domieszki i mieszkańców Afryki Wschodniej o wyższym stopniu domieszki. Cechy podobne do neandertalczyków utrzymują się u rdzennych Amerykanów i Australijczyków. Haplogrupy wymarły z powodu braku potomstwa płci męskiej lub żeńskiej, co odzwierciedla utratę nazwisk.