Z czaszki z Harbinu, datowanej na co najmniej 146 000 lat temu, wyizolowano 95 białek endogennych. Osobnik z Harbinu posiada trzy warianty aminokwasowe pochodzące od denisowczyków. Osobnik z Harbinu tworzy klaster z osobnikiem Denisova 3, co potwierdza jego przynależność do populacji denisowczyków. Wcześniej nazywany Homo longi, ale obecnie zidentyfikowany jako denisowczyk na podstawie białek. Starożytna proteomika identyfikuje denisowczyków tam, gdzie zawodzi DNA. Łączy dowody morfologiczne i molekularne dotyczące denisowczyków. Umożliwia badanie rozprzestrzeniania się i ewolucji denisowczyków. Czaszka z Harbin w Chinach wskazuje na obecność denisowczyków w Azji Wschodniej w odległej przeszłości. Białka ulegają degradacji wolniej niż DNA, co pozwala na analizę starszych szczątków. Skamieniałości denisowczyków są fragmentaryczne, ale proteomika wypełnia lukę w identyfikacji.