Człowiek z Balangody zamieszkiwał Sri Lankę od 38 000 lat przed naszą erą; byli to najwcześniejsi anatomicznie współcześni ludzie w Azji Południowej. Szczątki szkieletowe datuje się na 30 000 lat przed naszą erą, a mikrolity geometryczne na 28 500 lat przed naszą erą – są to najwcześniejsze znaleziska tego typu poza Afryką. Charakteryzowali się grubymi czaszkami, wydatnymi łukami brwiowymi, płaskimi nosami, masywnymi szczękami, krótkimi szyjami i dużymi zębami. Mężczyźni mieli średnio 174 cm wzrostu, kobiety 166 cm, czyli byli wyżsi od współczesnych mieszkańców Sri Lanki. Kontinuum biologiczne łączy ich z dzisiejszymi Veddami od ponad 16 000 lat. Veddowie mają solidne czaszki, większe zęby trzonowe i większą różnorodność czaszek niż mieszkańcy południowych Indii. Veddowie różnią się anatomicznie od Syngalezów, Tamilów i grup mieszanych. Wyspa była odizolowana do V wieku p.n.e., co pozwoliło zachować genetykę Veddów. Technologia mikrolitowa pojawiła się regionalnie w Azji Południowej około 28 500 lat przed naszą erą. Prehistoryczny most lądowy umożliwił wczesną migrację ludzi z Indii około 125 000 lat przed naszą erą. Czaszka człowieka z Narmady z Indii sprzed 200 000 lat wykazuje cechy archaicznego Homo sapiens. Fragmenty z Darra-I-Kur w Afganistanie łączą cechy neandertalczyków i współczesnego Homo sapiens sprzed 31 000 lat. Kultura Balangoda wykorzystywała zasoby lasów deszczowych, polowała na jelenie i bydło, zbierała dzikie zboża i banany. Kontakt z wybrzeżem oddalonym o 40 km w celu pozyskania muszli, koralików z rekinów i soli. Vedda byli historycznie łowcami-zbieraczami, niektórzy ulegli asymilacji, ale zachowali cechy prehistoryczne. Wczesne stanowiska archeologiczne wskazują na używanie ognia, ochry, pochówki oraz udomowione psy. Mikrolity przetrwały do okresu historycznego, zastąpione przez narzędzia do mielenia około 13 000 lat temu.