Czaszka LM3 z jeziora Mungo ma budowę smukłą, w przeciwieństwie do krępej budowy współczesnych rdzennych mieszkańców Australii. DNA mitochondrialne LM3 wykracza poza zakres zmienności genetycznej współczesnych i starożytnych Aborygenów, co potwierdza teorię wieloregionalnego pochodzenia. LM1 stanowi najstarszy znany na świecie przypadek kremacji, datowany na około 40 000 lat temu. LM3 pochowano zgodnie z wyrafinowanym rytuałem, z użyciem czerwonej ochry i w pozycji zgiętej. Osadnictwo ludzkie nad jeziorem Mungo datuje się na 46 000–50 000 lat temu. Szacowana wysokość LM3 wynosiła 170 cm, czyli więcej niż średnia dla współczesnych mężczyzn aborygeńskich. Badanie DNA z 2001 r. wykazało, że sekwencja LM3 różni się od europejskiego wzorca w stopniu przekraczającym oczekiwania. Ponowna analiza z 2016 r. podaje w wątpliwość DNA LM3 jako potencjalne zanieczyszczenie współczesnym materiałem europejskim. Wspólnie uznany wiek LM3 i LM1 to 40 000 lat, co czyni je drugimi najstarszymi współczesnymi ludźmi na wschód od Indii. Szczątki zostały repatriowane i ponownie pochowane, co uniemożliwiło dalsze badania. Morfologia LM3 kontrastuje z australijskimi mężczyznami z plejstocenu. Warstwa Mungo jest bogata w znaleziska archeologiczne sprzed 50 000–25 000 lat, w tym megafaunę. Alkaliczna gleba zachowała szczątki z ostatniej epoki lodowcowej. Wczesne datowania podważyły najnowszy model pochodzenia afrykańskiego sprzed 60 000 lat. Szacunki Thorne'a dotyczące LM3, wynoszące 62 000 lat, zostały odrzucone, ponieważ warstwa nie jest starsza niż 50 000 lat. Smukła budowa LM3 sugeruje różnice populacyjne w stosunku do współczesnych Aborygenów.