Okazy z Minatogawa to cztery szkielety znalezione na Okinawie, datowane na 20 000–22 000 lat p.n.e., będące najstarszymi homininami w Japonii. Mężczyźni mieli 155 cm wzrostu, a kobiety 140 cm. Pojemność czaszek odpowiada dolnej granicy przedziału wartości dla ludności kultury Jomon i współczesnych Japończyków. Zęby są wyjątkowo zużyte z powodu diety bogatej w substancje ścierne. Szkielety znaleziono w szczelinie wapiennej, zmieszane z kośćmi zwierzęcymi, co sugeruje kanibalizm ze strony wrogów używających włóczni. Cechy kraniometryczne mieszczą się w zakresie różnorodności wschodniej i południowo-wschodniej Azji. Różnią się od cech ludów Jomon, są bliższe grupom z południowo-wschodniej Azji i regionu Pacyfiku. Cechy te obejmują niskie, szerokie twarze, wąskie czoła, łuki brwiowe, szerokie nosy, spłaszczone nosy oraz obrócone kości jarzmowe. Cechy te zachowały się u współczesnych mieszkańców Okinawy, Tajwanu, Filipin i Borneo poprzez przodków z plejstocenu. DNA wskazuje na powiązania genetyczne z ludami Jomon, Yayoi, współczesnymi Japończykami i mieszkańcami Azji Wschodniej. Allele Minatogawa są powszechne wśród współczesnych Japończyków. Potwierdzono ciągłość genetyczną na archipelagu japońskim. Jeden ze szkieletów nosi matczyną haplogrupę M. Przodkowie prawdopodobnie przybyli południową trasą z Azji Południowo-Wschodniej. Hisashi Suzuki identyfikuje ich jako proto-mongoloidów powiązanych z okazami z plejstocenu z południowych Chin i północnych Indochin.