Podsumowanie: Starożytni i średniowieczni pisarze wielokrotnie opisywali części Afryki Subsaharyjskiej jako zamieszkane przez kanibali. Ptolemeusz wyraźnie umieścił „Aethiopian Anthropophagi” i „barbarzyńskich kanibali” na wybrzeżach Afryki Wschodniej i w głębi Afryki. W opowieści podróżniczej Eldada ha-Daniego z IX wieku opisano czarne plemiona „etiopskie” zjadające rozbitków, choć sam tekst zaznacza, że wielu uważa tę opowieść za fikcję. Średniowieczne islamskie źródła non-fiction wielokrotnie twierdzą, że niektóre czarne plemiona afrykańskie zjadały ludzi, w tym al-Masudi, al-Maqdisi, Ibn Sa’id (za pośrednictwem Ibn Fatimy), al-Umari i Ibn Khaldun. W swoim opisie Afryki Zachodniej Ibn Battuta wspomina o delegacji „Czarnych, którzy jedzą synów Adama”, którzy zabili i zjedli niewolnicę podarowaną im w ramach gościnności, a następnie podziękowali władcy Mali z krwią na rękach i twarzach. Ibn Battuta wspomina również o przekonaniu tych kanibali, że najlepsze ludzkie mięso pochodzi z dłoni i piersi kobiet. Wczesne nowożytne źródła europejskie podtrzymywały twierdzenia o kanibalizmie, w tym raport Andrew Battela, że Imbangala „żywią się głównie ludzkim mięsem”, mimo że posiadają bydło. XVII-wieczna europejska kompilacja (Ogilby/Dapper) wymienia wiele grup z Afryki Zachodniej i Środkowej jako kanibali i opisuje spożywanie zabitych wrogów oraz sprzedawanie jeńców jako niewolników. Tekst twierdzi, że dowody z końca XIX i początku XX wieku „w pełni potwierdziły” powszechność kanibalizmu w niektórych częściach Afryki Środkowej i Zachodniej, zwłaszcza w basenie Konga i Nigerii. Cytowane tu relacje kolonialne z okresu kongijskiego opisują wodzów otwarcie proszących wrogów o jedzenie oraz rodziny opisujące, jak dzielili schwytaną osobę w celu spożycia. Relacja Junkera opisuje ludzi szybko obdzierających i jedzących mięso z odciętych głów po najazdach, traktując to jako rutynę. Cytowane są badania terenowe Meeka w Nigerii, w których znalazł 34 plemiona, które przyznały się do kanibalizmu, oraz wiele innych grup zachowujących ślady wcześniejszych zwyczajów kanibalistycznych w folklorze. Tekst argumentuje, że kanibalizm zaniknął głównie z powodu islamizacji, europejskiej kolonizacji i modernizacji, a nie wewnętrznej zmiany moralnej. W tekście opisano współczesny kanibalizm w czasie wojny w Liberii, Kongo i Sudanie Południowym jako taktykę terroru i/lub sposób na głód, a liberyjski watażka opisał preferowane przez siebie „delikatniejsze mięso”. W tekście opisano zbadane przez ONZ doniesienia z Konga o polowaniach na Pigmejów i zjadaniu ich ze względu na rzekomą magiczną moc, a także przypisuje się kanibalizm milicji Mayi-Mayi.