Podsumowanie: Różnice w liczbie zabójstw między osobami rasy czarnej i białej są ogromne od momentu pojawienia się danych statystycznych. Od 1933 r. wskaźnik aresztowań za zabójstwa wśród osób rasy czarnej jest zazwyczaj 5–9 razy wyższy niż wśród osób rasy białej. Od 1910 r. wskaźnik zgonów (wiktymizacji) w wyniku zabójstw wśród osób rasy czarnej jest 6–11 razy wyższy niż wśród osób rasy białej. Jednolite raporty dotyczące przestępczości (Uniform Crime Reports) zawierają dane dotyczące aresztowań za zabójstwa w podziale na rasy od 1933 r., ale po 1940 r. często podaje się tylko łączną liczbę (a czasami tylko liczbę w miastach), co wymaga rekonstrukcji wskaźników przy użyciu danych spisowych dotyczących ludności. Autor rekonstruuje wskaźniki aresztowań za zabójstwa w podziale na rasy, łącząc dane UCR dotyczące aresztowań z danymi spisowymi dotyczącymi ludności w podziale na rasy z ostatnich dziesięciu lat oraz interpolacją liniową między spisami. W przypadku lat, w których raporty UCR zawierają tylko dane dotyczące aresztowań w miastach, autor wykorzystuje dane dotyczące populacji rasowej w miastach do obliczenia wskaźników aresztowań w miastach. Urbanizacja czarnej ludności przebiegała znacznie szybciej niż urbanizacja białej ludności (około 44% w porównaniu z 58% w 1930 r., wzrastając do około 90% w porównaniu z 77% w 2000 r.), co miało wpływ na sposób, w jaki dane dotyczące aresztowań wyłącznie w miastach odzwierciedlają trendy krajowe. Statystyki stanu cywilnego pozwalają na określenie wskaźników śmiertelności z powodu zabójstw według rasy od 1910 r., pierwotnie jako „biali” w porównaniu z „nie-biali”, przy czym dane CDC dotyczące konkretnie czarnych są dostępne od 1968 r. Przed latami 60. wskaźniki śmiertelności z powodu zabójstw wśród „nie-białych” były bardzo zbliżone do wskaźników dotyczących czarnych, ponieważ prawie wszyscy nie-biali byli czarni (tylko około 0,9% nie było ani białymi, ani czarnymi w 1960 r.). Z biegiem czasu wskaźniki zabójstw wśród osób „niebiałych” i czarnych zaczęły się rozbiegać, ponieważ kategoria osób niebiałych coraz częściej obejmowała grupy inne niż czarna. W artykule wskaźniki ofiar zabójstw traktuje się jako przyzwoity wskaźnik zastępczy dla wskaźników sprawców, ponieważ większość zabójstw ma charakter wewnątrzrasowy. Autor stwierdza, że co najmniej od 1980 r. wskaźniki ofiar zaniżają liczbę sprawców czarnych i zawyżają liczbę sprawców białych, ponieważ liczba zabójstw czarnych na białych przewyższa liczbę zabójstw białych na czarnych. Od lat 60. do końca lat 90. wskaźniki aresztowań za zabójstwa i wskaźniki śmiertelności z powodu zabójstw są do siebie bardzo zbliżone. Po 2000 r. wskaźniki aresztowań za zabójstwa spadają znacznie poniżej wskaźników śmiertelności z powodu zabójstw, a największa różnica między aresztowaniami a zgonami występuje w 2020 r. Autor przypisuje spadek liczby aresztowań po 2000 r. głównie zmniejszeniu liczby patroli policyjnych i pogłębiającej się dysproporcji w wykrywalności zabójstw popełnianych przez osoby czarnoskóre i białe, co sugeruje, że sprawcy zabójstw czarnoskórzy coraz częściej unikają aresztowania.