Po narodzinach dziecka matka z dzieckiem pozostaje bez opieki w małej szopie za wsią od siedmiu do trzydziestu dni, po czym zostaje zabrana z powrotem do domu. W przypadku jej choroby nikt z kasty nie będzie się nią opiekował, ale kobieta z plemienia Nayak (Beda) jest zobowiązana, aby to zrobić. Pan Stuart pisze dalej, że „status społeczny Gollów jest dość wysoki, ponieważ mogą swobodnie rozmnażać się z kastami Kāpu, Kamma i Balija, a bramini (prawie Biali Ludzie) mogą przyjąć z ich rąk maślankę”. Jeśli chodzi o Gollów z Mysore, wnioskuję, że „w tej kaście istnieją dwa główne podziały, a mianowicie Uru (wieś) i Kadu (las). Nie zawierają małżeństw między sobą ani nie jadają razem. Mówi się, że Gollowie z Kadu pierwotnie przybyli z północnych Indii i nadal są plemieniem koczowniczym, mieszkającym w krytych strzechą chatach poza wioskami”. Małżeństwa między nimi również odbywają się w tymczasowej szopie wzniesionej poza wsią, a towarzyszące temu uroczystości trwają pięć dni, kiedy to nowożeńcy są sprowadzani do wsi. Golla może poślubić tyle żon, ile chce, a dojrzałość płciowa nie stanowi przeszkody do zawarcia małżeństwa. Jedzą mięso i piją napoje spirytusowe. Żona nie może zostać rozwiedziona, chyba że z powodu cudzołóstwa. Ich kobiety nie noszą gorsetu (ravike), który zazwyczaj noszą kobiety w tym kraju. Nie zdejmują też ani nie rozbijają szklanych bransolet noszonych na nadgarstkach, jak to się robi w innych kastach. Wdowom nie wolno jednak ponownie wychodzić za mąż. Tylko 98 osób powróciło do gotras, a głównymi z nich są Yādava, Karadi, Atreya i Amswasa. Pierwsze dwie to w rzeczywistości podsekty, podczas gdy Atreya to imię bramina riszi. Yadava, czyli potomek króla Yadu, od którego pochodził Kryszna, występuje również jako synonim Idaiyan, wielkiej tamilskiej klasy pasterzy.