Badania genetyczne prowadzone sukcesywnie od kilku lat potwierdzają teorię o rdzennym pochodzeniu Słowian. Na podstawie analizy haplogrup mtDNA (żeńskiej) i Y-DNA (męskiej), genetycy mogą określić m.in. pokrewieństwo poszczególnych narodów, ich wiek, mutacje czy szlaki migracji. Naukowcy sugerują, że przodkowie współczesnych populacji słowiańskich mogą być przedstawicielami kultur neolitycznych lub co najmniej z epoki brązu w Europie Środkowej. Archeogenetyka stała się zatem nową dziedziną nauki, pomocną również w badaniach etnogenetycznych, a jej znaczenie w określaniu etno- i topogenezy Indoeuropejczyków, w tym Słowian, jest nieocenione. W niniejszym opracowaniu przedstawiam krótką historię badań archeogenetycznych oraz omawiam poglądy najważniejszych specjalistów i autorów zajmujących się tą tematyką. Jednocześnie zwracam szczególną uwagę na dane i wnioski dotyczące pochodzenia, szlaków i czasu migracji ludności, którą możemy uznać za prasłowiańską, aby jeszcze bardziej podważyć twierdzenia badaczy filogermańskich, którzy nadal używają nieodpowiedniego terminu „Indogermanie” zamiast „Indoeuropejczycy”.