Raport ONZ, który zgodnie z tytułem przedstawia koncepcje tzw. populacji zastępczej. Już w 2000 roku, gdy populacje pierwszego świata były jeszcze na granicy przeżywalności z dzietnością 2, ONZ podjęło się promowania koncepcji zastąpienia białej populacji (oraz Japończyków), populacjami trzeciego świata. Cytaty ze źródła: "Migracja zastępcza: czy jest to rozwiązanie problemu spadku liczby ludności i starzenia się społeczeństwa? Wydział Ludności ONZ [...] Migracja zastępcza odnosi się do migracji międzynarodowej, która byłaby potrzebna do zrównoważenia spadku liczebności ludności [...] Analizowany okres obejmuje mniej więcej pół wieku, tj. lata 1995–2050. [...] w niniejszym badaniu rozważono pięć różnych scenariuszy dotyczących międzynarodowych przepływów migracyjnych niezbędnych do osiągnięcia określonych celów lub wyników demograficznych [...] Z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych liczba migrantów potrzebnych do utrzymania wielkości całej populacji (scenariusz III) jest znacznie większa niż zakładano w średnim wariancie prognoz ONZ (scenariusz I). Na przykład we Włoszech całkowita liczba migrantów wynosi 12,6 mln (lub 251 tys. rocznie) w scenariuszu III w porównaniu z 0,3 mln (lub 6 tys. rocznie) w scenariuszu I. W przypadku Unii Europejskiej odpowiednie liczby to 47 mln w porównaniu z 13 mln (lub 949 tys. rocznie w porównaniu z 270 tys. rocznie).[...] Liczby w scenariuszu V, który utrzymuje stały wskaźnik potencjalnego wsparcia, są niezwykle wysokie. Na przykład w Japonii całkowita liczba migrantów w scenariuszu V wynosi 524 mln (lub 10,5 mln rocznie). W przypadku Unii Europejskiej całkowita liczba migrantów w tym scenariuszu wynosi 674 mln (lub 13 mln rocznie)."