W Wielkiej Brytanii aż 46% kobiet pochodzenia pakistańskiego ma dzieci ze swoimi kuzynami - szokujący wskaźnik „ekstremalnego” chowu wsobnego. Pokrewieństwo ma znaczenie dla brytyjskiej opieki zdrowotnej, ponieważ obecnie istnieją duże populacje osadników z Azji Południowej, Bliskiego Wschodu i Afryki Subsaharyjskiej (Ahmad 1994; Bittles 2009; Hoodfar i Teebi 1996), którzy praktykują małżeństwa między krewnymi. Społeczność pakistańsko-kaszmirska jest jedną z największych grup etnicznych w Wielkiej Brytanii (ONS 2011) i jest wysoce spokrewniona (Shaw 2009). W tej grupie częściej występują również zaburzenia autosomalne recesywne (Taylor 2013b), przy czym dzieci pakistańskie stanowią 30% przypadków zaburzeń autosomalnych recesywnych wśród wszystkich dzieci urodzonych w Wielkiej Brytanii, podczas gdy ich udział w ogólnej liczbie urodzeń wynosi zaledwie 4% (Modell i Darr 2002). Wpływ pokrewieństwa na potencjalne ryzyko genetyczne jest zwiększony poprzez endogamię w subpopulacjach (Al-Gazali i in. 2006). Endogamia różni się od pokrewieństwa tym, że odnosi się do małżeństwa w obrębie zamkniętej grupy, która niekoniecznie jest spokrewniona, ale należy do podgrupy populacji, takiej jak sieć pokrewieństwa (Bittles 2010a). W obrębie społeczności pakistańsko-kaszmirskiej istnieją sieci pokrewieństwa, takie jak biraderi, które służą do określania hierarchicznej preferencji partnerów małżeńskich w obrębie społeczności (Ajaz 2013; Darr i Modell 1988; Shaw 2000).