Współczesni Europejczycy dzielą istotną pulę genetyczną z neolityczną populacją Anatolii. Brak jest w rekonstrukcjach genomów starożytnych społeczeństw Bliskiego Wschodu sygnatury charakterystycznej dla ludów Afryki Subsaharyjskiej. Lazaridis i in. (2022) przebadali dane aDNA z 727 starożytnych osobników z obszaru Southern Arc (Anatolia, Bałkany, Zachodni Bliski Wschód) obejmujących ~11 tys. lat historii. Wykazano, że w epoce miedzi i wczesnej brązu zaangażowane były dwa główne kierunki migracji: fale genów ze wschodnich rejonów Bliskiego Wschodu ku północy oraz ekspansje pasterzy stepowych Yamnaya ku południu. Kultura Yamnaya zapoczątkowała ok. 5000–4500 p.n.e. masową migrację na Bałkany – niektóre bałkańskie społeczności odziedziczyły niemal całe swoje geny po tej ekspansji – a następnie mieszała się z ludnością lokalną, tworząc złożoną mozaikę przodków, z której wyłoniły się języki grecki i paleo-bałkańskie. Równolegle ekspansja Yamnaya dotarła przez Kaukaz do Armenii: około 4000 p.n.e. tereny Armenii stały się enklawą niewielkiego, lecz trwałego udziału genów stepu, przy czym linie męskie potomków Yamnaya przetrwały tam o wiele dłużej niż na samym stepie. Język armeński powstał właśnie na tej mieszance, jako krewny indoeuropejskich języków Europy ze wspólnym dziedzictwem Yamnaya. Neolityczna Anatolia miała natomiast inne podłoże genetyczne. Wczesne społeczności anatolijskie łączyły rodzimą pulę genów starożytnych łowców-zbieraczy z napływającymi influencjami ze wschodu – od populacji kaukaskich, mezopotamskich i lewantyńskich. Po ok. 6500 r. p.n.e. nastąpiło wyrównanie tych genetycznych różnic w Anatolii pod wpływem stałego dopływu genów wschodnich (co odpowiada rozprzestrzenianiu się antycznych protouralskich języków Anatolii). Zdecydowanie wyróżnia się fakt, że Anatolia do okresu brązu pozostała praktycznie wolna od wpływów genów ze stepu. Przeciwnie, połowę pochodzenia etnicznego pastuszków Yamnaya stanowili przedstawiciele ludności zachodnioazjatyckiej (z Kaukazu oraz południowej Anatolii/Lewantu). Migracje ku stepowi zaczęły się już około 7000 p.n.e., co oznacza, że późniejszy ruch Yamnaya do Kaukazu był de facto powrotem części ich przodków do pierwotnego zachodnioazjatyckiego obszaru. Pokrewieństwo genetyczne Europejczyków i neolitycznych Anatolijczyków. Genomy współczesnych Europejczyków noszą wyraźne ślady wpływu anatolijskiego neolitU. Lazaridis i in. (2022) pokazali, że wczesne populacje europejskich rolników były mieszanką genów Anatolii neolitu oraz miejscowych łowców-zbieraczy. Innymi słowy, „europejscy rolnicy” (wczesni farmerzy neolitu) odziedziczyli przeważającą część swego autosomalnego DNA po Anatolijczykach neolitycznych. W ich pięcioskładnikowym modelu genetycznym udział komponentu anatolijskiego w genach europejskich rolników był dominujący, podczas gdy komponent lewantyński wniesiony przez Yamnaya był równoważony w stosunku 1:1 z anatolijskim . W efekcie współczesni Europejczycy dzielą istotną pulę genetyczną z neolityczną populacją Anatolii. Ten anatolijski komponent jest dobrze widoczny w analizach PCA i statystykach f3/f4 – zarówno w archeologicznych próbkach neolitu (np. kulturach LBK i Kardial), jak i we współczesnych populacjach Europy południowej i wschodniej – co świadczy o dziedziczeniu genów pierwszych rolników z Bliskiego Wschodu. Brak znaczących migracji z Afryki Subsaharyjskiej Wyniki z zakresu paleogenetyki nie wykazują istotnego napływu genów afrykańskich do neolitycznego Bliskiego Wschodu. Lazaridis i in. (2016) wyraźnie stwierdzili, że analizy statystyczne populacji Natufitów (prastarych łowców Lewantu) nie ujawniają żadnej podwyższonej afilacji z ludnością Afryki Subsaharyjskiej . Obecność afrykańskiego komponentu w statystykach f4/Nascent Eurasia jest taka sama jak u innych pradawnych Eurazjatów, co wyklucza dodatkowe zmieszanie z populacjami subsaharyjskimi. Podobnie modele mieszania (qpAdm) neolitycznych populacji Anatolii i Lewantu wyjaśniają ich pochodzenie wyłącznie w oparciu o lokalne i kaukaskie źródła, bez potrzeby wprowadzania elementu afrykańskiego. Podsumowując, brak jest w rekonstrukcjach genomów starożytnych społeczeństw Bliskiego Wschodu sygnatury charakterystycznej dla ludów Afryki Subsaharyjskiej, co świadczy o tym, że migracje z tego regionu nie odgrywały znaczącej roli w epoce neolitu Southern Arc .