Autorzy wykorzystali zestaw populacji referencyjnych w analizie qpAdm i D-statystyk, w tym przedstawicieli Afryki Subsaharyjskiej (np. Mbuti, Taforalt), by wykryć ewentualny wkład genetyczny z południowych populacji afrykańskich. Wyniki nie wykazały żadnych oznak przepływu genów z Afryki Subsaharyjskiej do neolitycznego Bliskiego Wschodu. W modelach mieszania przodków wkład afrykański był zerowy lub statystycznie nieistotny. Brak sygnału introgresji subsaharyjskiej potwierdzają też testy D-statystyk – populacje z Górnej Mezopotamii nie wykazywały nadmiarowego pokrewieństwa z Mbuti względem znanych populacji eurazjatyckich. Oznacza to, że formowanie się neolitycznych społeczeństw Bliskiego Wschodu przebiegało bez istotnego udziału genetycznego populacji subsaharyjskich. Co więcej, struktura przodków w regionie Bliskiego Wschodu wykazuje znacznie wcześniejsze rozdzielenie się linii „eurazjatyckich” od „afrykańskich”, co odzwierciedla się w niskim poziomie pokrewieństwa i braku wspólnych wariantów charakterystycznych dla późniejszych przepływów genów z południa. Dowody na genetyczną bliskość populacji europejskiej i neolitycznych społeczności Bliskiego Wschodu są jednoznaczne. Po pierwsze, pierwsze neolityczne populacje Europy miały niemal w całości anatolijskie pochodzenie, co wykazano w licznych badaniach porównujących DNA neolitycznych rolników z Europy i Anatolii. Populacje te grupują się razem w analizach PCA i wykazują wysoki poziom wspólnych komponentów przodków. W badanym artykule wskazano, że komponenty obecne w Çayönü (anatolijsko-zagroski i lewantyński) pojawiają się również u późniejszych rolników Anatolii. To właśnie z tej złożonej populacji wywodzą się przodkowie europejskich rolników, którzy rozprzestrzenili się po kontynencie w toku migracji neolitycznych. Dodatkowo, rolnicza ekspansja do Europy nie tylko niosła technologie, ale także konkretne profile genetyczne. Wskaźniki różnorodności wczesnych europejskich rolników wzrosły, co świadczy o zmieszaniu populacyjnym i importowaniu nowych linii rodowodowych z Bliskiego Wschodu. Badanie obejmuje analizę genomów 13 neolitycznych osobników z Çayönü Tepesi w Górnej Mezopotamii (obecna południowo-wschodnia Turcja), datowanych na okres 8500–7500 p.n.e. Wyniki wykazały, że populacja ta miała złożone pochodzenie, będąc mieszanką trzech komponentów genetycznych: zachodnioanatolijskiego, wschodniego (Zagros) oraz lewantyńskiego. Taka struktura rodowodowa wskazuje na intensywne kontakty i przepływy ludności w obrębie Żyznego Półksiężyca już we wczesnym neolicie. Populacja Çayönü była bardzo zróżnicowana genetycznie – bardziej niż współczesne jej grupy z Anatolii. Wysoką różnorodność potwierdzają m.in. wartości statystyki f3. Mimo zróżnicowania, społeczność ta wykazuje ogólną ciągłość biologiczną przez blisko 1000 lat, co oznacza brak większych fal migracyjnych, poza jednostkowymi przypadkami (np. cay008 o wyraźnie innej strukturze przodków). Stwierdzono również, że bliscy krewni (do trzeciego stopnia) byli często chowani razem, co świadczy o istnieniu rodzinnych struktur społecznych. Analiza porównawcza wykazała, że komponent „wschodniego” pochodzenia, występujący w Çayönü, później przeniknął do neolitycznej Anatolii, stając się jednym z filarów genetycznych pierwszych rolników europejskich. Oznacza to, że Mezopotamia mogła być ważnym źródłem migracji i transferu genów w kierunku zachodnim. Oprócz danych genetycznych, autorzy opisują dowody na symboliczne i medyczne praktyki tej społeczności, m.in. deformację czaszki i najstarszy znany przypadek kauteryzacji czaszki u dziecka – co wskazuje na rozwinięte praktyki kulturowe oraz potencjalne zabiegi lecznicze.