Brak mieszania Europejczyków z Denisowianami. Wyniki badania jednoznacznie wskazują, że europejscy neolityczni rolnicy (ani ich przodkowie z Anatolii) nie mieli domieszki denisowiańskiej. Analizy D-statystyk (np. D(Test, Mbuti: Denisovan, Chimp)) wykazały brak sygnału denisowiańskiego u próbek z Anatolii, Iranu, Armenii i Europy. Przeciwnie – ślady tego archaicznego komponentu znaleziono tylko u populacji wschodnioazjatyckich oraz australijskich i papuaskich. Potwierdzają to wcześniejsze badania, według których domieszka denisowiańska występuje niemal wyłącznie u mieszkańców Azji Wschodniej, Oceanii i niektórych grup południowoazjatyckich. Denisowianie zamieszkiwali głównie Azję Środkową i Wschodnią, a ich kontakt z Homo sapiens nastąpił po rozdzieleniu się wschodnich i zachodnich linii ludzkości. Migracje ludzi do Europy odbywały się innymi trasami, bez kontaktu z Denisowianami. W badaniu opublikowanym w Nature Communications (2018) przeanalizowano 15 starożytnych genomów z okresu neolitu i epoki brązu, pochodzących z dzisiejszego Iranu, Armenii i Turcji. Celem było zrozumienie dynamiki genetycznej w Azji Zachodniej po przejściu do gospodarki rolniczej oraz roli tego regionu w neolitizacji Europy. Wyniki wskazują, że genetyczne zróżnicowanie ludności Azji Zachodniej zostało ukształtowane już we wczesnym neolicie, a regionalne populacje przez tysiące lat pozostawały względnie odizolowane, zachowując swoje specyficzne profile przodków. W Anatolii zachodniej stwierdzono względną ciągłość genetyczną od okresu neolitu do epoki brązu. Z kolei w Iranie i na Kaukazie pojawiły się zmiany wskazujące na przepływy genów z populacji stepowych i wschodnioeuropejskich. Badanie pokazuje, że przodkowie europejskich rolników wywodzili się z zachodniej Anatolii i nie zawierali istotnych domieszek ze wschodnich populacji (np. Iranu czy Lewantu) w początkowej fazie migracji do Europy. Wykazano także, że choć populacje te dzieliły podobny model życia (rolnictwo), ich pochodzenie genetyczne było różne. Analizy PCA, ADMIXTURE i testy f-statystyk potwierdziły, że wczesne populacje rolnicze Europy miały wspólne korzenie z zachodnioanatolijskimi grupami neolitycznymi, a nie z innymi regionami Bliskiego Wschodu. Jednocześnie stwierdzono, że populacje Iranu, Armenii i Kaukazu charakteryzowały się wyraźnie odrębnym komponentem genetycznym (tzw. Iran Neolithic lub CHG), który tylko w ograniczonym zakresie rozprzestrzenił się na zachód. Badanie podkreśla złożoność i strukturę przestrzenną ludności Azji Zachodniej w epoce neolitu, a także znaczenie lokalnych czynników geograficznych i kulturowych w kształtowaniu różnic genetycznych. Bliskość genetyczna współczesnych Europejczyków i neolitycznych populacji Bliskiego Wschodu Współcześni Europejczycy odziedziczyli znaczną część swojego DNA po neolitycznych rolnikach z Anatolii, którzy około 8000 lat temu rozpoczęli migrację do Europy. Dowodzą tego: Analizy PCA pokazujące, że starożytne genomy rolników z zachodniej Anatolii (Barcin) są najbliższymi przodkami neolitycznych Europejczyków. Statystyki f3 i D potwierdzające znaczące pokrewieństwo między tymi grupami. Modele ADMIXTURE, w których komponent genetyczny rolników anatolijskich dominuje wśród europejskich rolników neolitycznych, a do dziś jest obecny w DNA współczesnych Europejczyków, zwłaszcza południowych. W badaniu pokazano, że migracje z Anatolii do Europy miały charakter demiczny, tj. obejmowały przemieszczenie ludzi, a nie tylko idei. Wczesne populacje rolnicze Europy, takie jak te z Bałkanów, Węgier i Niemiec, wykazują wysokie podobieństwo genetyczne do grup anatolijskich. Współcześni Europejczycy zachowali część tego dziedzictwa, mimo późniejszych domieszek (np. od ludności stepowej czy mezolitycznych łowców-zbieraczy).