W kontekście archaicznych populacji (afrykańskich jak pigmeje Mbuti/Biaka, !Kung/San, Bantu: Zulu-Xhosa, Alur/Nande/Hema: indyjskich: Irula/Madiga) vs. Europejczycy, klucz to polimorfizm insercji: Ancestralny stan (starszy, "brak insercji"): To pierwotny wariant genomu (obecny u przodków, np. szympansów, przed insercją). Częstszy w Afryce subsaharyjskiej (średnia częstotliwość insercji ~0,42-0,46, czyli brak insercji u ~54-58% alleli: np. u pigmejów Mbuti/Zaire ~0,77-1,0 insercji, ale u !Kung/San i niektórych Bantu niższa). W Indiach (Irula/Madiga) średnio ~0,54-0,95, z polimorfizmem. Te populacje zachowały ancestralny wariant, bo Afryka ma najwyższą różnorodność genetyczną (mniej bottlenecku migracyjnego). Derived stan (młodszy, "obecność insercji"): To wariant po insercji Ya5NBC157. Fixed (częstotliwość ~1,0, czyli 100%) w Europie i Azji – wszyscy Europejczycy mają insercję na obu kopiach chromosomu (homozygoty +/+). Europejczycy "nie mają" ancestralnego braku – utracili go przez dryf genetyczny po wyjściu z Afryki (~70 tys. lat temu). "Gen, który mają wymienione populacje, a nie mają Europejczycy" to ancestralny allel (brak insercji), starszy o ~2 mln lat (wiek insercja nastąpiła później). Europejczycy mają wyłącznie derived insercję, co wynika z bottlenecku – mniejszej puli genowej migrantów z Afryki, gdzie insercja się utrwaliła.